Epoka Kamienia Łupanego

W początkach istnienia gatunku ludzkiego swój początek miały też łupy. Ich początkowa forma różniła się nieco od tej znanej nam dzisiaj. Wtedy też głównie w ramach treningu siłowego rąk łupano kamienie. Dziś taka forma łupania wykorzystywana jest przez nowych adeptów w celu nabycia niezbędnych umiejętności do prawidłowego łupania. Pierwszym łupaczem świata był jaskiniowiec znany jako Łupabuga. Od jego imienia pochodzi dzisiejsza nazwa tej wykwintnej sztuki walki. Pewnego dnia Łupabuga znudzony dniem przysiadł na kamieniu by, jak to jaskiniowcy mieli w zwyczaju, gapić się bez sensu w ziemię obserwować powolne zmiany w naturze zdechłych dinozaurów.

Kiedy to sesja siedzieniowa Łupabugi wydawała się być jak każda inna, nagle coś się zmieniło. Nieszczęśliwym dla naszego bohatera zbiegiem okoliczności, pod kamieniem, na którym siedział poczciwy jaskiniowiec było mrowisko. Początkowo nie zdawał sobie z tego sprawy nawet nie zauważając chodzących po siedzisku insektów. Ale gdy zirytowane obecnością nieproszonego gościa mrówki zaczęły się wgryzać w odbyt Łupabugi nie było możliwości zignorowania zaistniałej sytuacji. Łupabuga podskoczył wyjąc z bólu. Niestety w pobliżu nie było nikogo, kto mógłby pomóc nieszczęśnikowi. Łupabuga musiał radzić sobie sam. Próbował pozbyć się mrówek za pomocą maczugi, co jednak nie odniosło spodziewanego efektu, gdyż mrówki, nie dość, że małe i zwinne bez problemu unikały uderzeń, to za każdym razem kiedy na kamieniu nie usiadł jaskiniowiec, schodziły na dolną stronę kamienia. Dzielny Łupabuga był bezradny i mógłby w nieskończoność uderzać maczugą w kamień. Ale jako jeden z inteligentniejszych członków swojego plemienia Łupabuga doszedł do wniosku, że w ten sposób nie pozbędzie się mrówek. Wtedy w głowie zaświtał mu pewien pomysł, który w efekcie dał początek jednej z największych sztuk walki świata. Łupabuga złożył sztywno dłoń i zaczął uderzać nią w kamień od spodu. Mrówki nie miały szans w starciu z nową techniką jaskiniowca i szybko uległy jego potędze. Od tąd Łupabuga już nigdy nie miał problemów z mrówkami, a kamień, na którym po raz pierwszy zastosowano łupy jest miejscem pielgrzymek każdego mistrza łupów na świecie. Mogłoby się zdawać, że było mu to pisane od czasu narodzin i otrzymania imienia, gdyż etymologicznie Łupabuga można interpretować jako połączenie Łupa - czasownika, który stał się nazwą nowego sposobu zadawania ciosu i buga, czyli robaka, owada(tudzież mrówkę) - późniejsi adepci łupów z epoki kamienia łupanego czcili Łupabugę jako "Łupającego Mrówkę". Po tym zajściu, zachwycony swoim odkryciem, zamiast codziennie podziwiać dezintegrację szczątków pogromca mrówek postanowił wprawiać się w nowej sztuce walki. Zaczął podóżować po świecie łupając wszystkie kamienia na swojej drodze. W wielu miejscach ludzie zainspirowani stylem walki Łupabugi również podejmowali naukę łupania i ćwiczyli z różną skutecznością na kamieniach. Łupabuga stał się sławny na całym świecie. Intensywny trening i wrodzona wytrzymałość jaką natura obdarzyła łupacza pozwoliła naszemu bohaterow dożyć sędziwego wieku 68 lat. Umierając pozostawił po sobie ogromne dziedzictwo, które do dziś nie zostało zapomniane.